Vandaag is mijn laatste tante gestorven, de jongste van het dertien kinderen tellende gezin waarvan mijn moeder nummer vijf was. Geloof ik. Nummer vier of zes kan ook. In de prille jeugd van mijn tante beweerden artsen dat ze het niet lang zou redden. Zaten zij er flink naast. Met haar bijna 92 is ze

Door haar mentale en lichamelijke gesteldheid en de naderende kosten, heb ik poes Aria met een schram op mijn hart teruggebracht naar haar vorige hofdame. En omdat mijn huis pas een thuis is met een kat, bel ik een stichting in een grensdorp bij Roosendaal ‘die zich ontfermt over kansloze dieren’ en ‘goed opgevoede eigenaren

Onlangs was ik in het Amphia in Breda voor een revisie aan mijn hart: tegen het hobbelen bleek geen andere aanpak afdoende.Ik meld mij op de afdeling cardiologie en neem plaats in een wachtkamer met stoelen waar mijn rug erg ongelukkig van wordt. En dus zet ik het op een kuieren door gangen met muren,

Twee weken na de dood van Karel ben ik de hofhouding van een freule: een Maine Coon met stamboom die via via mijn leven binnenkwam. Haar vorige naam was die van een huis-tuin-en-keukenkat. Bij mij heet ze Aria. Een verfijnde naam, waardig voor deze dame van stand. De kring waarin ze eerder vertoefde, heeft haar

Karel is niet meer. Een nare aandoening heeft hem de das omgedaan. Hij was de zachtaardigste kat die ik heb gehad. Dat wil wat zeggen, want ook zijn voorgangers waren lieverds. Twee ervan waren zelfs engelen vermomd als kat. Ga nu niet schampertjes lachen. Ze bestaan echt: dieren die je troosten bij pijn of verdriet.