Twee weken na de dood van Karel ben ik de hofhouding van een freule: een Maine Coon met stamboom die via via mijn leven binnenkwam. Haar vorige naam was die van een huis-tuin-en-keukenkat. Bij mij heet ze Aria. Een verfijnde naam, waardig voor deze dame van stand.
De kring waarin ze eerder vertoefde, heeft haar een bomvol rugzakje opgeleverd. Het gaat even duren voordat ze zich weer helemaal op haar gemak voelt. Ik geef haar de tijd en zij neemt hem: tijd die ze nog grotendeels doorbrengt onder de kast of achter de bank. Als ze tevoorschijn komt, krijg ik een kopje, staat ze een aaitje toe en bedankt me met een zachte prrrr, totdat ze me met een luide en duidelijke blaassolo de wind van voren geeft. Genoeg! Gisteren heeft freule Aria Karels oude nest goedgekeurd en betrokken. Van daaruit kijkt ze de kat uit de boom.