Onlangs was ik in het Amphia in Breda voor een revisie aan mijn hart: tegen het hobbelen bleek geen andere aanpak afdoende.
Ik meld mij op de afdeling cardiologie en neem plaats in een wachtkamer met stoelen waar mijn rug erg ongelukkig van wordt. En dus zet ik het op een kuieren door gangen met muren, deuren, plafonds en vloeren die zo steriel wit zijn dat ik er bijna sneeuwblind van word. Aan een zonnebril heb ik niet gedacht. Even denk ik dat ik ongemerkt het mortuarium binnengeglipt ben. Op die plek verwacht niemand kleur en sfeer. Voor mij loopt een man in smetteloos wit. Liggen er handdoeken op zijn karretje of een afgelegde dode met een naamkaartje aan een teen op weg naar een koelcel? Nee, dit is cardiologie, verzekert een passerende verpleegkundige me. Had ik kunnen weten. Verpleegkundigen hebben niets te zoeken in een mortuarium.
Een hart voor warme kleuren en fijne gezelligheid zie ik hier niet. Gelukkig hebben de medewerkers wel hart voor hun patiënten. En dat is toch het belangrijkst. En natuurlijk dat mijn hobbelhart het dankzij deel 1 en 2 van de revisie voortaan kalm aan doet.