Karel is niet meer. Een nare aandoening heeft hem de das omgedaan. Hij was de zachtaardigste kat die ik heb gehad. Dat wil wat zeggen, want ook zijn voorgangers waren lieverds. Twee ervan waren zelfs engelen vermomd als kat. Ga nu niet schampertjes lachen. Ze bestaan echt: dieren die je troosten bij pijn of verdriet. Neem buurkat Diablo (ontoepasselijke naam). Zelden kwam hij mijn tuin in en nooit mijn huis. De ochtend na Karels dood werd ik wakker en wenste hij me goedemorgen vanaf de grond naast mijn bed. Beneden vleide hij zich op de bank tegen me aan en miauwde opbeurende woordjes. Ook de volgende ochtend was hij van de partij.
Vanochtend werd ik alleen wakker. Mijn verdriet om Karel is er nog, maar ik heb vrede met zijn dood. Binnenkort ga ik op zoek naar een nieuw huisgenootje. Heeft Diablo vast aangevoeld.
Karel lag urenlang op de schutting te dutten. Je moet het maar fijn vinden, op twee van die smalle planken. Ik denk dan ook dat hij nu ergens op een schutting in de mensen-en-dierenhemel een eeuwig tukje ligt te doen.